หาเรื่องมาเล่า...หนังอินเดียดูมาตั้งแต่เด็ก วิ่งเข้าวิ่งออกโรงหนังศรีอุดรที่อยู่หลังบ้านเป็นประจำ ไม่ใช่มีตังค์ไปดูทุกเรื่องหรอกนะแต่อาศัยขอเกาะขาผู้ใหญ่เข้าไปดู สมัยก่อนซื้อตั๋วผู้ใหญ่แถมเด็กดูฟรีได้ด้วย ไม่ต้องระบุเลขที่นั่ง ใครเข้าไปก่อนก็เลือกนั่งได้เลยตามใจชอบ แต่ต้องเลือกนั่งในโซนราคาที่ซื้อเท่านั้น เช่น 20 บาท จะได้นั่ง 15 แถวหน้าติดจอหนัง แต่ถ้าตั๋ว 25 บาทก็ให้นับหลังจากแถว 15 จนไปถึงเก้าอี้หลังสุดเลย ก็ไม่รู้ว่าจะมีหมายเลขให้เลือกทำไม....
ความที่อยากดูหนังแต่บางครั้งไม่มีตังค์ก็อาศัยลุงผู้ใหญ่ที่เขาไปซื้อตั๋วแล้วไปขอเข้าไปด้วยแบบนี้ทำให้ได้ดูหนังบ่อยๆ จนมาถึงช่วงระยะหลังๆเจ้าหน้าที่เก็บตั๋วหน้าโรงเริ่มจำหน้าเราได้เพราะเมิงเปลี่ยนผู้ปกครองพามาดูบ่อยเหลือเกิน บางครั้งถูกจับได้ถูกไล่เตะออกมาวิ่งหนีแทบไม่ทัน แต่ก็สนุกดีนะตื่นเต้นดีด้วยมีการลุ้นตลอดเวลาว่ามานจะจำหน้าเราได้รึปล่าวเหมือนแอบกินขนมในห้องเรียนแล้วครูจับไม่ได้นั่นล่ะ โครตตื่นเต้นเลยมีลุ้นตลอด...
ยุคนั้นยังมีตั๋วผีขายอยู่เต็มหน้าโรงนะ...เด็กยุคนี้คงไม่รู้จักตั๋วผีแล้วล่ะว่ามานคืออะไร....
พระเอกหนังอินเดียยุคนั้นจะชอบหลายคน เช่น ราเยส คานนา - อมิตาบ บาจัน - ทราเมนเดอร์ - ราชกุมาร - ซาชิ กาปูร์ และอีกหลายคน...ส่วนนางเอกไม่ต้องจำหลายคนเพราะ เฮม่า มาลินี คนเดียวก็เอาอยู่ หน้าตาสวยคมเข้ม เธอมีพุงที่ใหญ่มากขนาดวิ่งร้องเพลงข้ามภูเขา 7 ลูก พุงของเธอก็ยังไม่ลดลงมาเลยนะ ปัจจุบันนี้นางเอกหนังอินเดียไม่มีพุงใหญ่ๆมาให้ดูเหมือนสมัยก่อนแล้วล่ะ
นี่ล่ะเรื่องเล่าของฉัน เอาไว้วันไหนขยันกว่านี้จะมาเล่าให้ฟังอีกนะ วันนี้ขี้เกียจพิมพ์แล้ว เหอเหอ
ปล. ทุกวันนี้ถ้ามีเวลาว่างก็ยังหาหนังอินเดียมาดูเรื่อยๆนะ น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ดูในโรงหนังแล้วเพราะแถวถ้ำเสือเขาเน้นหนังซุปเปอร์ฮีโร่กันหมดแล้วจร้า เลยต้องหาแผ่นหนังมาดูที่ถ้ำเสือคนเดียวนี่ล่ะ แฮ่แฮ่